1. Από την περσινή χρονιά μέχρι και σήμερα χιλιάδες φοιτητές σε Ευρώπη, Ασία και Αμερική συντονίζουν τον αγώνα τους για δημόσια δωρεάν παιδεία. Ποια είναι τα κεντρικά αιτήματα που αναδεικνύονται και βγάζουν τόσους φοιτητές στο δρόμο; Ποια είναι η κεντρική λογική εναντίωσης στη διαδικασία της Μπολόνια;

Το φοιτητικό κίνημα σε διεθνές επίπεδο και ο αγώνας ενάντια σ’ αυτό που θα ονομάζαμε “νεοφιλελεύθερη” εκπαιδευτική πολιτική έχουν τις ρίζες τους στις καταλήψεις του Μεξικού τη δεκαετία του ’90, ανέπνευσαν μέσα από κινήματα σ’ όλη την Ευρώπη, τις Φιλιππίνες, το Ισραήλ, σε κάποιες χώρες της Αφρικής, στη Χιλή, τη Βραζιλία, το Πουέρτο Ρίκο, τον Καναδά και αλλού. Τις περισσότερες φορές οι εξάρσεις των κινημάτων γρήγορα οδηγούνταν σε ύφεση και αποτυχία γιατί στο στόχαστρό τους έμπαιναν τα συμπτώματα της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής και όχι το ίδιο το σύστημα που τα γεννάει.
Αυτό που μας εξοργίζει και μας κινητοποιεί είναι το ταξικό, “δύο ταχυτήτων” εκπαιδευτικό σύστημα, που χρεώνει τους φοιτητές ενώ παράλληλα ενθαρρύνει τον ανταγωνισμό των ιδρυμάτων στην αναζήτηση πηγών χρηματοδότησης. Αυτές οι μεταρρυθμίσεις οδηγούν στη μετατροπή του πανεπιστημίου σε επιχείρηση με ανταγωνιστική δομή και διαχείριση.
Ας έρθουμε στο ζήτημα της διαδικασίας της Μπολόνια. Μέσα στο φοιτητικό κίνημα υπάρχουν χοντρικά δύο τάσεις. Η πρώτη τάση ασκεί κριτική στον τρόπο με τον οποίο η διαδικασία της Μπολόνια εφαρμόζεται και ειδικά όσον αφορά στη διάκριση σε Bachelor και Master. Συγκεκριμένα στη Γερμανία και στην Ισπανία αυτή είναι η κεντρική αιχμή. Η τάση αυτή ξεχνά το κεντρικό πνεύμα της διακήρυξης που μιλά για τα οικονομικά συμφέροντα του κεφαλαίου βάζοντας και την εκπαίδευση σε πλήρη ευθυγράμμιση με αυτά. Για παράδειγμα, ενώ υπογραμμίζεται ότι η Μπολόνια θέλει να συμβάλλει στην κινητικότητα και την αρμονία ανάμεσα στις χώρες της Ευρώπης, παραλείπεται το μέρος της διακήρυξης που μιλά για τον κεντρικό στόχο να “…γίνει η ΕΕ η πιο ανταγωνιστική, δυναμική και βασισμένη στη γνώση οικονομία στον κόσμο…”.
Η δεύτερη τάση μέσα στο κίνημα, βλέπει τη δημόσια εκπαίδευση μέσα στο συνολικό κοινωνικό πλαίσιο και άρα αναγνωρίζει πως αποτελεί ένα πεδίο διαμάχης των διαφορετικών οργανωμένων συμφερόντων. Το δικαίωμα για μόρφωση, η δυνατότητα της αντίληψης της δύναμης του εαυτού σου, η κριτική απέναντι στο περιβάλλον και η στάση του καθένα μέσα σ’ αυτό δεν είναι ακόμα συνειδητή αναγκαιότητα για τους περισσότερους. Άρα μαζί με τα παραπάνω αγωνιζόμαστε επιπλέον για να οργανώσουμε τα συμφέροντά μας και να κυριαρχήσουμε τελικά στο πεδίο της διαμάχης.

2. “Διεθνές φοιτητικό κίνημα”. Πρόκειται για ένα διεθνές δίκτυο, μια πλατφόρμα συντονισμού που υποστηρίζεται από φοιτητικούς συλλόγους, οργανώσεις και πρωτοβουλίες σε 30 χώρες από όλον τον κόσμο. Πως γεννήθηκε αυτή η ιδέα και πιο είναι το σημερινό πολιτικό και γεωγραφικό εύρος του δικτύου;

Το “Διεθνές Φοιτητικό Κίνημα” είναι μια ανεξάρτητη πλατφόρμα και είναι το αποτέλεσμα της “Διεθνούς Ημέρας Δράσης ενάντια στην εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης”, που πραγματοποιήθηκε στις 5 Νοέμβρη του 2008. Ομάδες και αγωνιστές σε 30 χώρες και 5 ηπείρους διαδήλωσαν συντονισμένα και αποφάσισαν διαδικτυακά τη δημιουργία μιας παγκόσμιας πλατφόρμας για την άμεση πληροφόρηση και τον συντονισμό της δράσης. Την ίδια στιγμή στόχευε στο να συνειδητοποιήσουμε όλοι ότι βρισκόμαστε σε έναν κοινό αγώνα για ελεύθερη και χειραφετημένη δημόσια εκπαίδευση. Εν τέλει πρόκειται για ένα δίκτυο ανοιχτό σε όλους αφού ο αγώνας αφορά την κοινωνία στο σύνολό της και όχι μόνο τους φοιτητές. Περισσότερο όμως θα έλεγα ότι χρησιμοποιείται από ομάδες βάσης που πολιτικά ανήκουν στο χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς.
Το δίκτυο έχει ιστοσελίδα, διαδικτυακούς χώρους συζήτησης, και ένα δίκτυο 800 ηλεκτρονικών διευθύνσεων παγκοσμίως. Τα διεθνή ραντεβού που οργανώθηκαν μέσω του δικτύου υποστηρίχθηκαν από περίπου 100 συλλογικότητες σε 30 χώρες.

3. Ο συντονισμός, όπως φαίνεται μέχρι στιγμής, είναι ένας συντονισμός κυρίως διαδικτυακός, των επιμέρους δράσεων και ραντεβού, όπως επίσης και ένας χώρος ανταποκρίσεων από όλες τις εστίες του κινήματος. Υπάρχει συντονισμός στο πολιτικό περιεχόμενο; Σε ποιο βαθμό και ποιες δυσκολίες υπάρχουν;

Πράγματι, το μεγαλύτερο μέρος της επικοινωνίας είναι διαδικτυακό. Όμως υπάρχουν και “διεθνή ραντεβού”, όπως τον περασμένο Απρίλη στο Βέλγιο ενάντια στη συνάντηση των υπουργών παιδείας για την Μπολόνια, με συμμετοχή 500 αγωνιστών απ’ όλη την Ευρώπη. Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει έντονος πολιτικός συντονισμός, λόγω κυρίως των τοπικών διαφοροποιήσεων αλλά η πολιτική κουβέντα δε λείπει στο διαδικτυακό φόρουμ. Τα όρια της γλώσσας ανάμεσά μας αλλά και η παθητικότητα παραμένουν βασικές δυσκολίες του συντονισμού.

4. Από τη λίστα των συμμετεχόντων στο δίκτυο του ΔΦΚ φαίνεται ότι την προσπάθεια στηρίζουν και οργανώσεις της ριζοσπαστικής αριστεράς και της αντικαπιταλιστικής αυτονομίας. Ποιος είναι ο ρόλος των οργανωμένων πολιτικών δυνάμεων στο συντονισμό;

Όπως είπα και προηγουμένως, η πλατφόρμα είναι ανοιχτή σε όλους όσους εντάσσουν τον εαυτό τους στον αγώνα για ελεύθερη και χειραφετημένη δημόσια εκπαίδευση για όλους. Μέσα στο δίκτυο συμμετέχουν προφανώς και αγωνιστές που παλεύουν για τη χειραφέτηση σε όλα τα επίπεδα και αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους στο χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς.

5. Συγκεκριμένα για τη Γερμανία μετά και τις εθνικές εκλογές το υπουργείο παιδείας φαίνεται αποφασισμένο να προχωρήσει όλες τις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις και να αλλάξει ολοκληρωτικά την εικόνα των πανεπιστημίων ακολουθώντας τις εντολές της Μπολόνια. Το κίνημα στη Γερμανία έχει έναν αντικυβερνητικό λόγο συνδέοντας την εμπορευματοποίηση της Παιδείας με τις χιλιάδες απολύσεις, την ανεργία και την καπιταλιστική κρίση;

Δεν πιστεύω πραγματικά ότι η ρίζα του προβλήματος έχει σχέση με οποιοδήποτε κόμμα ή ακόμα και την κυβέρνηση. Θεωρώ πως λόγω της δομικής φύσης των κυβερνήσεων, όποιο κόμμα και να ήταν στην εξουσία θα ασκούσε παρόμοια πολιτική. Επίσης θεωρώ πως δεν υπάρχει ακριβώς “Γερμανικό κίνημα”, από τη στιγμή που υπάρχουν τουλάχιστον δύο ξεκάθαρες τάσεις μέσα σ’ αυτό. Όπως είπα παραπάνω η μία επικεντρώνει στη μεταρρύθμιση της διαδικασίας της Μπολόνια και στην εφαρμογή της. Ίσως αυτή η τάση να απευθύνεται περισσότερο στους Πρυτάνεις και στην κυβέρνηση. Η άλλη τάση αντιλαμβάνεται τον αγώνα ως κομμάτι της πάλης για μια άλλη κοινωνία και ένα άλλο οικονομικό σύστημα.

6. Ποια είναι η στάση του ευρωπαϊκού φοιτητικού κινήματος απέναντι στην εκπαιδευτική πολιτική της ΕΕ;

Από τη στιγμή που η ίδια η ΕΕ προσδιορίζει τη δημόσια εκπαίδευση ως πεδίο παγκόσμιου ανταγωνισμού, όπως αναγράφεται στη στρατηγική της Λισσαβόνα και στη διακήρυξη της Μπολόνια, θεωρώ πως η μεγάλη πλειοψηφία των συμμετεχόντων στο ΔΦΚ καταδικάζει την εκπαιδευτική πολιτική της ΕΕ. Αυτό που παρατηρώ είναι ότι το πιο έντονο αντι-ΕΕ πνεύμα εκφράζεται μέσα από το κίνημα στην Κροατία και τη Σερβία αυτή τη στιγμή. Κατά τα αλλά δε θα έλεγα πως η εναντίωση στην ΕΕ συνολικά βρίσκει όλες τις συνιστώσες σύμφωνες, παρόλο που η εκπαιδευτική πολιτική της καταδικάζεται καθαρά απ’ όλους.

7. Τι είναι αυτό που εν τέλει ενοποιεί τόσους φοιτητές σε Ευρώπη, Ασία και Αμερική; Είναι μόνο η εμπορευματοποίηση της παιδείας ή είναι μια συνολική έκφραση αντίστασης στους νόμους της αγοράς, του κέρδους και της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης;

Δε βρισκόμαστε ακόμα στο σημείο που μπορούμε να μιλάμε για την ύπαρξη ενός ενιαίου κινήματος. Προς το παρόν ρεύματα και τοπικές κινήσεις χρησιμοποιούν το δίκτυο για τον συντονισμό των δράσεων διεθνώς. Αλλά η κάθε τοπική κίνηση συνεχίζει να ακολουθεί τους ιδιαίτερους στόχους και τις αντιλήψεις που θέτει. Αυτό που ενοποιεί τους αγωνιστές είναι το εκπαιδευτικό ζήτημα με διαφορές όμως στο επίπεδο της τακτικής. Κάποιοι υποστηρίζουν πως η πίεση των επιμέρους κυβερνήσεων μπορεί να σημάνει την αλλαγή της εκπαιδευτικής πολιτικής σε τοπικό επίπεδο, άλλοι επικεντρώνουν στο μπλοκάρισμα των ιδιωτικοποιήσεων. Εγώ πιστεύω πως χρειαζόμαστε ένα ενιαίο κίνημα που θα παλεύει συνολικά για μια άλλη παιδεία. Μια τέτοια παιδεία είναι μόνο εφικτή σε ένα άλλο οικονομικό σύστημα.

8. Πριν από κάποιες μέρες πραγματοποιήθηκε πανευρωπαϊκό φοιτητικό συντονιστικό στο Μόναχο. Ποιες είναι οι κύριες αιχμές που ανέδειξε και ποιους στόχους έβαλε για το επόμενο χρονικό διάστημα; Ποια είναι τα επόμενα ραντεβού που έχει δώσει το ΔΦΚ;

Στο επίκεντρο της συζήτησης ήταν βέβαια η διαδικασία της Μπολόνια. Δημιουργήθηκαν ομάδες εργασίας, που εισηγήθηκαν επιμέρους ζητήματα. Ακόμα τέθηκε και το ζήτημα της οικονομικής αυτοτέλειας του κινήματος. Για το ίδιο το δίκτυο συζητήθηκε η αναγκαιότητα για την αποκέντρωσή του στο μέλλον σε επιμέρους εστίες που θα μεταφράζουν και θα προσαρμόζουν τη λογική του δικτύου σε τοπικό επίπεδο. Η ομάδα εργασίας της Γερμανίας ανέλαβε τη διοργάνωση ενός μεγάλου πανεκπαιδευτικού συνεδρίου στο Μπόχουμ της Γερμανίας τον επόμενο Ιούνη, όπου αναμένουμε τη συμμετοχή εκατοντάδων αγωνιστών από όλη την Ευρώπη. Τα πιο συγκεκριμένα βήματα του δικτύου μένει να συζητηθούν το επόμενο διάστημα.

9. Ο φετινός Δεκέμβρης για την Ελλάδα ήταν η πρώτη επέτειος από την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 και πραγματοποιήθηκαν μαζικές συνελεύσεις – καταλήψεις – διαδηλώσεις σ’ όλη τη χώρα. Πως βλέπουν οι φοιτητές της Ευρώπης τις εικόνες που φτάνουν από την Ελλάδα;

Βλέπουμε τις εικόνες των διαδηλώσεων και των συγκρούσεων με την αστυνομία και μαζί με αυτές την εικόνα των επιπτώσεων της καπιταλιστικής κρίσης και την ανάγκη των νέων για μια καλύτερη προοπτική. Πολλοί σκέφτονται πως είναι υπέροχο να αντιστέκεται ένας τόσο μεγάλος αριθμός ανθρώπων. Άλλοι σκέφτονται πως είναι απαράδεκτο να σπάει κανείς το νόμο. Οι περισσότεροι ίσως να μη νοιάζονται καν για το τι συμβαίνει σε μια άλλη χώρα γιατί πιστεύουν πως δεν τους αφορά. Λάθος.

Η “παγκόσμια εβδομάδα δράσης” είναι ο τρίτος σταθμός του φοιτητικού κινήματος. Την αυλαία είχε ανοίξει τον περασμένο Απρίλη η πρώτη παγκόσμια εβδομάδα δράσης με σύνθημα “Διεκδίκησε την εκπαίδευση”. Η απήχηση του καλέσματος ξεπέρασε τις προσδοκίες αφού στο χορό μπήκαν πανεπιστήμια και σχολεία και σε πόλεις όπου το φοιτητικό και μαθητικό κίνημα ήταν σε ύφεση ή σε πλήρη ανυπαρξία. Ο διεθνής συντονισμός του προηγούμενου Απρίλη βρήκε στο δρόμο φοιτητές και μαθητές από τη Χαϊδελβέργη, το Αμβούργο, το Βερολίνο, το Τάμπερε της Φινλανδίας, το Ζάγκρεμπ, το Σάλτσμπουργκ και άλλες πόλεις τις Αυστρίας, τη Βαρκελώνη, την Κοπεγχάγη, τη Νέα Υόρκη, το Βρόκλαβ της Πολωνίας, το Βελιγράδι, τις Βρυξέλλες, τη Ντάκα του Μπαγκλαντές, το Σέφιλντ και άλλες. Ακολούθησαν καταλήψεις τμημάτων, γενικές συνελεύσεις και κύκλοι συζητήσεων και εκδηλώσεων με κεντρικό ζήτημα τη συνέχιση και όξυνση του αγώνα. Η απήχηση που είχαν οι κινητοποιήσεις ευρύτερα στις τοπικές κοινωνίες ήταν αδύναμη. Ελάχιστος χώρος αφιερώθηκε στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι κινητοποιήσεις δεν αποτελούσαν “γεγονός” για την κοινωνική πραγματικότητα με ελάχιστες εξαιρέσεις, όπως το Βερολίνο, όπου οι κινητοποιήσεις συνδέθηκαν με τις διαδηλώσεις της Πρωτομαγιάς. Σε κάθε περίπτωση όμως, η προσπάθεια είχε ξεκινήσει και οι πρώτες φωνές είχαν ήδη ακουστεί, χωρίς να λείπει από τις αναλύσεις και τα κείμενα η σύνδεση των αγώνων με την καπιταλιστική κρίση. “Χρήματα για την Παιδεία και όχι για τις Τράπεζες” είναι ένα από τα κεντρικά συνθήματα των πανό και των προκηρύξεων. Για τη φετινή χρονιά, ο δεύτερος σταθμός ήταν η 5η του Νοέμβρη και η “παγκόσμια ημέρα κατά της εμπορευματοποίησης της παιδείας”. Η πλατφόρμα συντονισμού εμπλουτίστηκε με περισσότερες συμμετοχές και οι ανταποκρίσεις που κατέφθαναν διαδικτυακά από όλα τα σημεία αποτύπωναν την κοινή πρόθεση για ένα “θερμό χειμώνα”.

Δυναμικά στις κινητοποιήσεις έχει ήδη μπει το Πανεπιστήμιο του Σάλτσμπουργκ στην Αυστρία με κεντρικό σύνθημα “δωρεάν εκπαίδευση για όλους”. Διαβάστε παρακάτω το μήνυμα που στέλνουν από την κατάληψη του Πανεπιστημίου:

From the Occupants of the
University of Salzburg:

Students from all over the world!

As you might have heard, all universities in austria are
currently on strike and lecture halls are occupied by a
spontanous student movement, fighting for a free and
democratic education for all!

This movement is currently spreading to germany, with
several lecture halls already occupied, and other european
countrys.

We, the occupants of the university of salzburg are calling
you for solidarity, and asking you to build up direct
contact with us!
Το website τους είναι: http://www.unibrennt-salzburg.org/
Τέλος, στις 17 Νοέμβρη είναι μέρα συντονισμού για πόλεις στη Γερμανία, την Αυστρία, τη Γαλλία με κάλεσμα για διαδηλώσεις, εκδηλώσεις και συντονιστικά για τη συνέχεια των κινητοποιήσεων. Συγκεκριμένα στο Βερολίνο έχει καλεστεί πορεία και συντονιστικό.

δείτε επίσης: http://www.bildungsstreik.net/

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αποκλεισμένη από κάθε προβολή, και με απόφαση της διακομματικής επιτροπής εκλογών που αποφάσισε να δώσει 5 μεταμεσονύχτια λεπτά τηλεοπτικού χρόνου, δίνει τη μάχη της προβολής των θέσεών της.

Στα πλαίσια της προεκλογικής καμπάνιας του Μετώπου, υποψήφιοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μιλούν για την πολιτική πρόταση και προοπτική της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.

Δείτε την συνέντευξη που έδωσε ο Άγγελος Χάγιος, υποψήφιος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Α΄ Αθήνας και μέλος της Π.Ε. του ΝΑΡ στη διαδικτυακή τηλεόραση tvxs.gr

Παρά τη σαφέστατη καταδίκη της κυβέρνησης της ΝΔ, το εκλογικό αποτέλεσμα δεν κλονίζει τους συντηρητικούς κοινωνικοπολιτικούς συσχετισμούς πολύ περισσότερο που ενισχύεται η ακροδεξιά, όπως συμβαίνει και στις άλλες χώρες της Ευρώπης. Μεγάλο μέρος της δυσαρέσκειας στράφηκε (και ως ένα βαθμό οδηγήθηκε) προς την πολιτικά ανώδυνη αποχή, τους ενσωματώσιμους οικολόγους και διάφορα σχήματα ευκαιρίας της αστικής πολιτικής (Πανμακεδονικό Μέτωπο, Δράση κλπ).

Η ρεφορμιστική Αριστερά παραμένει στάσιμη εκλογικά και αποδεικνύεται αδύνατη να εκφράσει την κοινωνική διαμαρτυρία. Συνολικά, το αστικό πολιτικό σύστημα προσπαθεί να ανακτήσει τη σταθερότητά του για να βγει το κεφάλαιο από την κρίση σε βάρος των παραγωγών του πλούτου, με τη διαμόρφωση αξιόπιστης κυβερνητικής λύσης, το κλείσιμο των ρωγμών που προκάλεσαν οι αγώνες της διετίας 2006-07, η κοινωνική έκρηξη του Δεκέμβρη και την ήττα του ρεύματος αριστερής διαφοροποίησης και αναζήτησης. Αν και με το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών φάνηκε ότι πραγματοποιεί βήματα στην κατεύθυνση αυτή, οι ρωγμές δεν έχουν κλείσει, η δυσαρέσκεια δεν έχει ενσωματωθεί, βρισκόμαστε σε ένα σημείο καμπής, όπου ένα τμήμα της λαϊκής και εργατικής δυναμικής «ψάχνεται» για εναλλακτική διέξοδο.

Ιδιαίτερη ένδειξη αυτού του «μετεωρισμού» αποτελεί η έκρηξη της αποχής, στην οποία κυρίαρχο στοιχείο είναι η «ατομική λύση», το «δεν γίνεται τίποτα», η καθοδηγούμενη τάση παθητικοποίησης και πολιτικής περιθωριοποίησης των μαζών. Ταυτόχρονα, όμως, αν και σε μικρότερο βαθμό, ενυπάρχει και η βαθύτερη δυσαρέσκεια για το πολιτικό σύστημα, η αμφισβήτηση των επιλογών και των δομών της ΕΕ, η αδυναμία των ΝΔ – ΠΑΣΟΚ να στρατεύσουν και να εμπνεύσουν, η κριτική προς την ρεφορμιστική Αριστερά, αλλά και οι αντιφάσεις –ανεπάρκειες της επαναστατικής Αριστεράς.

Κρίσιμο στοιχείο είναι η αδυναμία του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς, στη χώρα μας και στην Ευρώπη, να δώσουν απάντηση στην καπιταλιστική κρίση προς όφελος των εργατικών συμφερόντων, να αποκρούσουν – ανατρέψουν στην πράξη την επίθεση κεφαλαίου – ΕΕ, να ανοίξουν μια προοπτική πέρα από την αναπαραγωγή του βάρβαρου εκμεταλλευτικού συστήματος. Στις νέες συνθήκες αναδεικνύεται με οξύτατο τρόπο η αναγκαιότητα να μην περάσει και να ανατραπεί η αντεργατική επίθεση. Στο πεδίο αυτό ανοίγει πιο έντονα το ζήτημα «με ποια Αριστερά, με ποιο εργατικό κίνημα» και προβάλουν νέες μεγάλες προκλήσεις για την αντικαπιταλιστική επαναστατική Αριστερά.

Η Ν.Δ. παρουσίασε σημαντική μείωση της επιρροής της, έχασε ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΨΗΦΟΦΟΡΟΥΣ. Πρόκειται για βαριά αποδοκιμασία της πολιτικής της. Χάνει την πρωτοκαθεδρία στο αστικό πολιτικό σύστημα και για να την ανακτήσει θα επιχειρήσει να προωθήσει με επιθετικό τρόπο (σε συντονισμό με τις κατευθύνσεις της ΕΕ), μια ομοβροντία αντιδραστικών «μεταρρυθμίσεων» στην εργασία, τους μισθούς, το ασφαλιστικό, το φορολογικό, την παιδεία, το περιβάλλον. Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι θα προσπαθήσει να υλοποιήσει την ατζέντα του ακροδεξιού ΛΑΟΣ στα θέματα της «ασφάλειας» και της μετανάστευσης. Η κυβέρνηση πρέπει να βρει μπροστά της μια μαζική μαχητική εργατική αντιπολίτευση.

Το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται ως νικητής σε ποσοστά, συσπείρωσε τη βάση του λόγω της κυβερνητικής φθοράς της ΝΔ, αλλά μειώθηκε η δύναμη του κατά εκατοντάδες χιλιάδες ψήφους. Από τη νέα του θέση «προβάρει το κουστούμι» καλού κυβερνητικού διαχειριστή και θα πιέσει την εκλογική βάση της Αριστεράς. Καμιά αυταπάτη δεν μπορεί να υπάρχει για το ΠΑΣΟΚ και την ουσιαστικά ταυτόσημη με τη ΝΔ πολιτική του. Ως αστικά μεταλλαγμένο κόμμα – αδυνατεί να εφαρμόσει άλλη πολιτική και να συνδεθεί με ριζοσπαστικές διεργασίες στη νεολαία και τους εργαζόμενους. Η αναξιοπιστία του συνδέεται με τη γενικότερη κρίση της αστικής πλέον σοσιαλδημοκρατίας, όπως καταγράφεται και στην Ευρώπη. Υπάρχει δυνατότητα, κάτω από την πίεση και της κρίσης, τμήματα λαϊκών, εργατικών και νεολαιίστικων μαζών να συνεισφέρουν τόσο στο κίνημα όσο και σε μια ευρύτερη αριστερή – ανατρεπτική δυναμική, στο βαθμό που απεγκλωβίζονται από το ΠΑΣΟΚ και τα ιδεολογήματά του.

Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η άνοδος του ΛΑΟΣ και των φασιστικών τάσεων. Η εξέλιξη αυτή στηρίχτηκε, σε ψήφους κατά κύριο λόγο από εργατικές-λαϊκές περιοχές και αντιπροσωπεύει μια ευρύτερη και βαθύτερη επίδραση των εθνικιστικών, ρατσιστικών, ξενοφοβικών, ακροδεξιών αντιλήψεων, που διαχέονται και στους άλλους αστικούς πολιτικούς σχηματισμούς. Το φαινόμενο αυτό δεν πρέπει να υποτιμηθεί και ο ΛΑΟΣ, ως ακροδεξιό στήριγμα του αστικού συνασπισμού, πρέπει να αντιμετωπιστεί πολιτικά και ιδεολογικά μέσα στη νεολαία και τους εργαζόμενους. Υπογραμμίζεται η ανάγκη για προώθηση της ενότητας της εργατικής τάξης, ντόπιας και ξένης, παλιότερης και νεότερης, διαφορετικών εργασιακών σχέσεων για να σπάσει η επίθεση, να μην περάσει η αντιμεταναστευτική υστερία και η γραμμή του εμφυλίου μέσα στην τάξη.

Η πτώση του ΚΚΕ κατά 1%, σε σχέση με τις ευρωεκλογές, και η απώλεια 150 χιλιάδων ψηφοφόρων, η υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ κάτω και από το ποσοστό των εθνικών εκλογών και η απώλεια δεκάδων χιλιάδων ψήφων, φανερώνει την αδυναμία της ρεφορμιστικής Αριστεράς να εκφράσει μαζικά την καταδίκη της πολιτικής ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, αλλά κυρίως μια ψήφο ουσιαστικής αντιπολίτευσης και Αριστεράς. Η δυνατότητα, μετασχηματισμού της τάσης διαμαρτυρίας σε ανατρεπτική – αντικαπιταλιστική δυναμική υπονομεύεται από τη στρατηγική ανεπάρκεια των ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ, την αδυναμία, με διαφορετικό τρόπο ο καθένας, να συμβάλλουν σε μια αντεπίθεση του εργατικού κινήματος, τον άγονο ενδοαριστερό εμφύλιο αντί για την αναγκαία κοινή δράση για την απόκρουση της επίθεσης, τον ρηχό «αντιδικομματισμό» και κοινοβουλευτισμό της εκλογικής – πολιτικής τους παρέμβασης. Η υπέρβαση της σημερινής καθηλωτικής κατάστασης στην Αριστερά δεν μπορεί να έρθει μέσα από την ενίσχυση κάποιου από τους δύο πόλους της, ούτε από τη δορυφοροποίηση γύρω της.

Σήμερα το επιτακτικά ζητούμενο είναι μια στρατηγική απάντηση στον καπιταλισμό και την κρίση του, με ένα κοινωνικό -πολιτικό ρεύμα εργατικής αντιπολίτευσης και ανατροπής της επίθεσης, και μια άλλη μετωπική αντικαπιταλιστική επαναστατική Αριστερά.

Σε αυτή την κατεύθυνση συνέβαλε και συμβάλλει το εγχείρημα της Αντικαπιταλιστικής Αριστερής Συνεργασίας για την Ανατροπή, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Το εκλογικό αποτέλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (22.000 ψήφοι, 0,43%) αποτυπώνει ένα πρώτο σταθερό, μικρό αλλά ενθαρρυντικό βήμα για τη συνέχεια και την αναβάθμιση του νέου εγχειρήματος, εκφράζει τη θετική ανταπόκριση και την αποφασιστικότητα ενός δυναμικού να προχωρήσει στην κατεύθυνση της μετωπικής συγκρότησης που αποκτά πλέον προβάδισμα στο «χώρο», βρίσκεται όμως αρκετά κάτω από τις αυξημένες απαιτήσεις για την οικοδόμηση ενός πόλου- μετώπου της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής Αριστεράς. Δεν εκφράζει όλο τον πλούτο της συμβολής των δυνάμεων αυτών στις πολιτικές και κινηματικές μάχες του προηγούμενου διαστήματος. Αποτυπώνει τις αντιφάσεις και ανεπάρκειες του εγχειρήματος και όλων των συνιστωσών του στην πολιτική κατεύθυνση και την ανάπτυξη μαζικών και σταθερών πολιτικών δεσμών με τους εργαζόμενους και τους νέους και ιδιαίτερα εκείνων που τείνουν να αποστοιχηθούν από την ρεφορμιστική Αριστερά. Στην προώθηση, επίσης, της γραμμής της μαχητικής εργατικής αντιπολίτευσης και της άλλης Αριστεράς, της επανεξόρμησης των σύγχρονων απελευθερωτικών ιδεών και της κομουνιστικής επαναθεμελίωσης.

Μέσα από την πολιτική και δημοκρατική συγκρότηση όλου αυτού του δυναμικού (από τα «κάτω» μέχρι τα «πάνω») στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και στη λογική του πόλου, την σταθερή παρέμβαση για την ανάπτυξη κοινωνικού- πολιτικού κινήματος ανατροπής και το άνοιγμα του διαλόγου, της αναζήτησης και της κοινής δράσης για τα μεγάλα προβλήματα των εργαζομένων και τα αναπάντητα ερωτήματα της Αριστεράς για τη νέα κομμουνιστική προοπτική, θα επιδρά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ τόσο στο ευρύτερο ρεύμα της κοινωνικής δυσαρέσκειας και διαμαρτυρίας όσο και στο αριστερό δυναμικό που προβληματίζεται για το ποια Αριστερά έχουμε ανάγκη στην εποχή μας.

Αρνητικό ρόλο στο εκλογικό αποτέλεσμα έπαιξε η διαφοροποίηση ορισμένων πολιτικών δυνάμεων από το ενωτικό κεκτημένο. Παρόλα αυτά η ψήφος και στα άλλα ψηφοδέλτια της «εκτός των τειχών» Αριστεράς καταγράφει –με αντιφατικό τρόπο- ένα δυναμικό που αναζητά μια άλλη Αριστερά, σε επαναστατική και κομμουνιστική κατεύθυνση. Το ΝΑΡ καλεί όλες τις δυνάμεις και τους αγωνιστές να συμβάλλουν στο μετωπικό εγχείρημα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για βήματα στην κατεύθυνση του πόλου της επαναστατικής Αριστεράς.

Σήμερα είναι ανάγκη όλο το δυναμικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της ευρύτερης αντικαπιταλιστικής Αριστεράς να συζητήσει, μέσα από συνελεύσεις, για την πολιτική κατάσταση, να πάρει αποφάσεις για την ανάπτυξη της πάλης και την ποιοτική αναβάθμιση του εγχειρήματος, απευθυνόμενο θαρρετά σε αγωνιστές και δυνάμεις από όλη την Αριστερά και το κίνημα.

Στην εκλογική μάχη έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους οι αγωνιστές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, του ΝΑΡ και της νΚΑ. Η μάχη αυτή αποτελεί μια πολύτιμη παρακαταθήκη για όλους μας.
Αντιμετωπίζουμε, το εκλογικό αποτέλεσμα με κριτικό και αυτοκριτικό πνεύμα και κυρίως με συνείδηση των αυξημένων απαιτήσεων και ευθυνών που δημιουργεί η επόμενη μέρα. Στη βάση αυτή θα προχωρήσουμε σε μια συλλογική, συντροφική, δημοκρατική συζήτηση για την πιο βαθιά μελέτη των αποτελεσμάτων και τη διαμόρφωση συμπερασμάτων που θα συμβάλλουν στην προώθηση της προγραμματικής – πολιτικής και οργανωτικής αναβάθμισης του ΝΑΡ και του ρεύματος της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης. Θα συμβάλουμε δημιουργικά ώστε να ανοίξει ο διάλογος στον ευρύτερο κόσμο του κινήματος και της αναζήτησης μιας άλλης Αριστεράς και ενός νέου εργατικού κινήματος.

Αθήνα, 9 Ιούνη 2009
Το Γραφείο της Πολιτικής Επιτροπής του Νέου Αριστερού Ρεύματος- ΝΑΡ

11.6.2009 | 12 Uhr | FU-Berlin | Silberlaube (Raum: J 32/102)

In ganz Europa findet ein Umbau der Bildungssysteme statt. Vieler Orts gibt es bereits Studiengebüren Den kapitalistischen Prinzipen folgend, die dem Bildungssektor bereits eingeschrieben sind, wird die Bildung immer weiter privatisiert und ökonomisiert.

Der „Bologna-Prozess“ spielt dabei an den Universitäten eine zentrale Rolle. Seine Auswirkungen sind die Verschulung des Studiums, verstärkter Leistungs- und Prüfungsdrück und eine verschärfte Konkurrenz und
Selektion unter den Studierenden.

Europaweit haben sich Studierende der Umsetzung der im „Bologna-Prozess“ vorgesehenden Reformen widersetzt.
Am erfolgreichsten waren dabei ohne Zweifel die Studierenden in Griecheland. Dort gibt es Dank ihres Widerstands bis heute weder einen privatisierten Bildungssektor, noch Studiengebüren.

AktivistInnen der antikapitalistischen Studierendenvereinigung EAAK werden auf unserer Veranstaltung über ihre Kämpfe und Organisationsprozesse an den griechischen Universitäten berichten. Im Fokus wird dabei auch die Jugendrevolte im Dezember stehen.

11.6.2009 – 12 Uhr – Silberlaube (Raum J32-102)
Nahe U-Bhf Dahlem Dorf

Αυξημένες οι δυνατότητες, αυξημένες και οι απαιτήσεις! Σύντομα θα εκδοθούν οι ανακοινώσεις και εκτιμήσεις για τα αποτελέσματα από το ΝΑΡ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Χαιρετίζουμε τους χιλιάδες αγωνιστές που στήριξαν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην πρώτη της εκλογική εμφάνιση. Το αποτέλεσμα είναι ένας πρώτος σταθμός μιας ελπιδοφόρας πανελλαδικής διαδικασίας συσπείρωσης, συζήτησης και κοινής δράσης ενός ολόκληρου δυναμικού των αγώνων και της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής αριστεράς σε όλη την Ελλάδα.

Η επόμενη μέρα, απαιτεί τη συμβολή όλων, ώστε να αποκτήσει η αντικαπιταλιστική και επαναστατική αριστερά ακόμα μεγαλύτερη παρέμβαση σε κάθε κλάδο, σχολή και περιοχή. Το δυναμικό που έδωσε τη μάχη με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αποφασιστικά θα συμβάλλει στους αγώνες ενάντια στη νέα αντιλαϊκή επίθεση που ετοιμάζουν, στους αγώνες ενάντια στη λιτότητα, την ελαστική εργασία, το ρατσισμό, την ΕΕ, στην προσπάθεια για μια δυνατή, μαζική αντικαπιταλιστική αριστερά που απαιτεί η εποχή, οι εργαζόμενοι και νέοι.

Το ΝΑΡ θα εκδώσει άμεσα συνολική ανακοίνωση για τα αποτελέσματα. Για τις πολιτικές εκτιμήσεις σε σχέση με τα αποτελέσματα των εκλογών, θα εκδοθεί επίσης σύντομα ανακοίνωση από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Αναλυτικά τα αποτελέσματα ανά περιφέρεια: http://ekloges.ypes.gr/pages/index.html